Common - Dream The Believer (27 jan) Lana Del Rey - Born To Die (27 jan) Karen Dalton - 1966 (29 jan) Moss - Ornaments (30 jan) Motorpsycho - Death Defying Unicorn (6 feb) Caliban - I Am Nemesis (6 feb) Die Antwoord - Tension (6 feb) Sharon Van Etten - Tramp (6 feb) Mark Lanegan - Blues Funeral (6 feb) Air - Le Voyage Dans La Lune (6 feb) Kubus & Sticks - Microphone Colossus Vol. 2 (10 feb) Shearwater - Animal Joy (13 feb) Earth - Angels Of Darkness, Demons Of Light II (13 feb) Orange Goblin - Eulogy For The Damned (13 feb) Peter Broderick - It Starts Here (13 feb) Damien Jurado - Maraqopa (20 feb) Tindersticks - Something Rain (20 feb) Terrorizer - Hordes Of Zombies (24 feb) Lambchop - Mr. M (27 feb) Ting Tings - Sounds From Nowhereville (27 feb) Hanne Hukkelberg - Featherbrain (27 feb) Shins - Port Of Morrow (19 mrt) Isbells - Stoalin' (26 mrt) Andrew Bird - Break It Yourself (mrt) Bowerbirds - The Clearing (mrt)
Laura Gibson - La Grande
Heel geruisloos heeft Laura Gibson de afgelopen jaren een carriere opgebouwd door vooral heel veel op te treden (meer dan 200 shows) en twee mooie platen te maken "If You Come To Greet Me" uit 2006 en "Beasts Of Seasons" uit 2009. Gibson heeft met "La Grande" haar grenzen verlegd. Was ze eerst nog een bescheiden tokkelende singer / songwriter, nu is ze veranderd in een bewuste muzikant en bandleider. En de songs zijn voller, gespierder, rijker gearrangeerd ook en vooral overtuigender met een eerie acoustic vibe. Toen Laura Gibson de nieuwe nummers schreef was ze tegelijkertijd een oude Pipo de Clown woonwagen aan het restaureren. Het proces van schuren, schilderen en knutselen heeft volgens haarzelf een positief uitwerking op de nieuwe songs. Denk aan Laura Veirs, Alela Diane, Joanna Newsom, Sharon Van Etten, Sergio Leone en Ennio Morricone.
Rats On Rafts - The Moon Is Big
Het is niet moeilijk om te vervallen in het oprakelen van zoveel mogelijk wavebands die vooral in de jaren tachtig furore maakten. En het wordt nog eenvoudiger om al deze grondleggers te noemen nadat je The Moon Is Big hebt beluisterd, de debuutplaat van de Rotterdamse postpunkers Rats on Rafts. Het zou alleen zonde zijn om mijn schaarse woorden hier te wijden aan een wijsneuzig rijtje bandnamen dat iedereen toch wel kent. Nee, Rats on Rafts verdienen een persoonlijke behandeling.
Rats on Rafts geven herkenbare muziek zo'n zwieperd dat de acht .....
....Wat ook absoluut bijdraagt aan het eigen geluid van de band, is de zang van David Fagan. Met zijn uitspraak, die een Engelse arbeiderswijk doet vermoeden, maakt hij de liedjes tot een herkenbaar geheel. Ook wanneer een kinderkoor wordt ingezet om de deprimerende boodschap dat God dood is te versterken. Afgesloten met wederom snijdend gitaarspel. Op zo'n punt klinkt de band niet alleen herkenbaar, maar ook gewoon verschrikkelijk verslavend.
En dan is daar uiteindelijk ook nog eens hoogtepunt 'Jazz'. Een jazzy groove die uitmondt in een flinke bak noise. Na gegil, saxofoons en een kinderkoor in de eerdere liedjes, is 'Jazz' wat betreft originaliteit de perfecte afsluiter van The Moon Is Big. Een goede, creatieve waveplaat uit Rotterdam. En Echo & the Bunnymen is niet eens genoemd.
nu eindelijk ook op cd.
Tekst: Ronald Goeman kindamuzik.net
Eveneens binnen in week 51 t/m 3:
Blaudzun - Heavy Flowers Ani Difranco - Which Side Are You On? Gonja Sufi - MU.ZZ.LE. Nada Surf - Stars Are Different Smith & Burrows - Funny Looking Angels Radical Face - Ghost James Vincent Mcmorrow - Early In The Morning Biohazard - Reborn In Defiance Bart Constant - Tell Yourself ... Rats On Rafts - Moon Is Big Laura Gibson - La Grande Kraantje Pappie - Crane Underworld - Anthology 1992-2012 Olafur Arnalds - Living Room Songs School Is Cool - Entropology
The Black Keys - El Camino
Met Lonely Boy tekenden The Black Keys voor een van de meest opwindende rockliedjes van het jaar. Gitaarrif-refrein en melodie zijn even simpel als doeltreffend in dit nummer dat niet alleen buitengewoon stevig rockt, maar dat tegelijk een zeldzaam popgevoel heeft. Het bleek geen toevalstreffer, het hele album El Camino staat er vol mee.
Lang geleden dat er een rock album verscheen dat zo toegankelijk, opzwepend en pakkend was. El Camino grijpt de luisteraar meteen bij de lurven om die na een kleine veertig minuten dronken van het dansen, de euforie en de extase, weer op de grond te kwakken.
Alles klinkt vertrouwd en toch anders. Zompige southern rock wordt in liedjes gecombineerd met glamrock en Led Zeppelin krijgt in de enige ballad Little Black Submarines een White Stripes-behandeling waar ook Jack White jaloers van op zal kijken. Er staat geen minder liedje tussen deze elf instant rock 'n' roll klassiekers. Daar zullen komende zomer de festivals nog heel veel plezier aan beleven, de Black Keys zullen met dit repertoire het publiek met z'n tienduizenden tegelijk in vervoering brengen.
(Recensie door Gijsbert Kamer, volkskrant.nl)
Unthanks - Diversions vol.1: The Songs of Robert Wyatt and Antony & The Johnsons
In Engeland hebben The Unthanks een grote status. Ze werden genomineerd voor de Mercury Prize, kregen lof voor hun taalgevoel en tal van complimenten van collega artiesten. Onder hen Robert Wyatt en Antony van The Johnsons. Niet om een compliment terug te geven, maar eerder uit bewondering deden The Unthanks vorig jaar een speciale show met alleen Antony en Robert Wyatt songs. In de uitvoering van Unthanks hoor je pas hoe goed bijvoorbeeld "Bird Gehrl" en "For Today I Am A Boy" in elkaar zitten. Natuurlijk geldt dat ook voor de Robert Wyatt songs die The Unthanks net zo makkelijk naar hun hand zetten. I'm flattered and mystified! Their voices are so pure (Antony). I Love the idea. It makes me happy just thinking about it (Robert Wyatt). Veertien prachtige coveruitvoeringen.
Eveneens binnen in week 48 t/m 50:
Rammstein - Made In Germany The Roots - Undun Krisiun - Great Execution Volbeat - Live From Beyond Hell Burzum - From The Depths Of Darkness James Carter Organ Trio - At The Crossroads Medeski, Scofield, Martin & Wood - MSMW Live Are You A Lion - S.T. Revocation - Chaos Of Forms Bill Wells - Lemondale Amy Winehouse - Lioness: Hidden Treasures V.A. - This Warm December Vol 2 (Brushfire) Fennesz/Sakamoto - Flumina Lefties Soul Connection - One Punch Pete Devil's Blood - Thousandfold Epicentre
Calexico - Road Atlas 1998-2011
De afgelopen veertien jaar heeft Calexico acht self released tour-cd's gemaakt met materiaal dat op geen enkel 'officieel' Calexico album staat. Stuk voor stuk gelimiteerde cd's die alleen te koop waren bij hun live-shows. Als je goed luistert hoor je telkens de geschiedenis achter Calexico's reguliere albums. De ene keer is dat woestijnachtig, de andere keer poppier en zwoel. Op de cd-versie staan zestien hoogtepunten van al die tour-cd's en zo lijkt de ontwikkeling van de band nog meer vaart te krijgen. Dat is prachtig, retrospectief en in zekere zin intiem. En als je het zo bekijkt dan steekt "Road Atlas" heel goed af tussen de andere studioalbums van de illustere band uit Tucson, Arizona.
Various - Bambara Mystic Soul, the Raw Sound of Burkino Faso (1974-1979)
...Samy Ben Redjeb, die sinds 2001 op zijn label Analog Africa compilaties uitbrengt met zeer zeldzame opnames die Afrika vaak nooit verlieten, dook eerder ook al in de historie van Togo, Ghana en Angola en ditmaal zijn de hoogtijdagen van Burkina Faso dus aan de beurt.
Midden jaren zeventig was de hoofdstad Ouagadougou een verzamelpunt van zangers, muzikanten en bands op doorreis. Allen namen ze hun eigen invloeden en indrukken mee, opgedaan tijdens reizen door de verschillende Afrikaanse buurlanden. Zo blijkt het geluid van Burkina Faso uiteindelijk dan ook vooral een mengelmoes van aanwezige elementen uit die tijd te zijn. Harde toeters, rauwe zang, een funky afrobeat en een fikse dosis latin, met dank aan de Cubaanse orkesten die het land aandeden.
Uitschieters? Jazeker, Amadou Ballake, de zanger/componist die veel in Ghana speelde en enige bekendheid genoot in buurland Ivoorkust. Hij is met maar liefst zes tracks en twee verschillende orkesten op dit album vertegenwoordigd en vooral zijn 'Baden Djougou' is briljant. Ballakes ietwat rauwe stem, ondersteund door een latin groove die wordt neergelegd door zijn vijf Consuls, doet zelfs denken aan het beste werk van Orchestra Baobab.
Recensie: Arno Looijen (kindamusic.net)
Eveneens binnen in week 44 t/m 47:
Kate Bush - 50 Words For Snow Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller Laura Veirs - Tumble Bee Ed Sheeran - Plus Krux - Krux III Desertshore - Driftin Your Majesty Birdy - S.T. Black Bottle Riot - S.T. She & Him - Very Christmas El Rego - S.T. Brian Eno - Panic Of Looking Rustie - Glass Swords R.E.M. - Part Lies, Part ... Peter Broderick - Music For Confluence The Fall - Ersatz Gb Mike Patton - Solitude Of Prime Numbers Sigur Ros - Inni Decemberists - Long Live The King Ep Trentemoller - Reworked/Remixed Atlas Sound - Parallax Jeffrey Foucault - Cold Satellite Snow Patrol - Fallen Empire Adele - Live Royal Albert
Tom Waits - Bad As Me
Bad As Me is het eerste studio-album van Tom Waits met louter nieuw werk in zeven jaar. Was Real Gone (2004) bij vlagen prachtig, maar soms ook moeilijk te behappen, Bad As Me laat Waits op z'n allerbest horen. Waar hij het heel klein houdt, klinkt hij echt intiem, zoals in Kiss Me Like A Stranger (dat even aan het bijna vijfendertig jaar oude Blue Valentine herinnert) en waar hij kiest voor kabaal en geschreeuw (dat hij op Real Gone net iets te vaak deed), houdt hij alles meer onder controle, zoals in het geestige Satisfied.
Wat Bad As Me tot Waits' beste plaat sinds Mule Variations (1999) maakt, is de muzikaliteit, met een nadrukkelijker rol voor gitarist Marc Ribot en een uitgebreider instrumentarium dan op Real Gone. Waits lijkt ook meer zorg aan zijn zang te hebben besteed, wat zich terugbetaalt in het prachtige New Year's Eve. Hierin verwerkt hij net zo mooi het folkwijsje Auld Lang Syne als hij in 1976 Waltzing Mathilda in Tom Traubert's Blues liet opgaan.
Bad As Me is een van de mooiste platen uit zijn oeuvre.
(Recensie door Gijsbert Kamer de volkskrant)
Adam Cohen - Like A Man
Voor zijn nieuwe album Like A Man heeft Adam Cohen zijn poprock stijl gelaten voor wat het en het muzikale ergfoed van zijn familie omarmd, want ja, Adam is de zoon van Leonard Cohen. Like A Man is een intiem album vol romantische en poëtische folk-pop waarin de echoes van het beste werk van zijn vader nadrukkelijk doorklinken.
Maar Adam heeft ook een duidelijke eigen stijl. Eentje die helder, eerlijk en ontwapenend is.
Eveneens binnen in week 40 t/m 43:
Misfits - Devil's Rain Black Box Revelation - My Perception Bjork - Biophilia Gare Du Nord - Lilywhite Soul Joe Henry - Reverie Pete Philly - One Sharon Jones - Soul Time Radiohead - Tkol Rmx 1234567 Ryan Adams - Ashes & Fires Mayer Hawthorne - How Do You Do Yann Tiersen - Skyline Awkward I - Everything On Wheels Tom Waits - Bad As Me Coldplay - Mylo Xuloto Beach Boys - Smile Florence & The Machine - Ceremonials Other Lives - Tamer Animals Ben Howard - Every Kingdom AJ Croce - Early On Plaid - Scintilly Iced Earth - Dystopia Scuda - DJ Kicks Real Estate - Days Noel Gallagher - Noel Gallagher's High Flying Birds Dirty Projectors & Bjork - Mount Wittenberg Orca New Cool Collective - 18 Sonja Van Hamel - Transcendental Man Emmett Tinley - S.T. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind Little Axe - If You Want Loyalty Automatic Sam - Texino Freestyle Fellowship - Promise Bambara Mystic Soul - (Analog Afrika) Lou Reed & Metallica - Lulu
Wilco - The Whole Love
..."Anders dan op voorgaande albums zoekt Wilco het met 'The Whole Love' niet teveel in al te grote gebaren of overvloedige details. De band plaatst de liedjes centraal. Dat betekent overigens niet dat de nummers kaal zijn... Er is rijkdom in detail, maar die is voornamelijk afkomstig van instrumenten. Sirenes, kerkbellen, of wat Wilco in het verleden ook maar gebruikte, het blijft uit. Illustratief is wat dat aangaat het nummer 'Dawned On Me', als leuk extraatje wordt er bij gefloten. Meer niet. Het is Wilco dusdanig om de muziek te doen, dat de teksten voornamelijk dienen als klank. Inhoudelijk gezien is er niet zoveel van te maken. Maar hoe vaag de teksten dan ook mogen zijn, des te uitnodigender is de muziek! Keer op keer kun je als luisteraar nieuwe dingen ontdekken. Erg bevredigend en reden om dit album meerdere weken voorbij te laten komen. The Whole Love is zonder meer een album van hoge kwaliteit. De songs zijn met zoveel vakmansschap gemaakt. Ze hebben het juiste gevoel voor tempo en subtiliteit. Wilco pakt tijdig de aandacht maar laat ook op het juiste moment de teugels vieren. Dit album gaat in je systeem zitten, en blijft daar vast en zeker voor langere tijd!." (bron: www.ekaya.nl)
Eveneens binnen in week 36 t/m 39:
Anathema - Falling Deeper Richmond Fontaine - High Country Hank Williams III - Cattle Callin'/Ghost To A Gutter/Attention Deficit Kooks - Junk Of The Heart Primus - Green Naugahyde Blitzen Trapper - American Goldwing Girls - Father, Son, Holy Ghost Deus - Keep You Close Ane Brun - It Starts All With One Opeth - Heritage Kasabian - Velociraptor Tori Amos - Night Of Hunters DJ Shadow - The Less You Know Mastodon - Hunter Blink 182 - Neighbourhoods Feist - Metals Beth Hart/Joe Bonamassa - Don't Explain Dum Dum Girls - Only In Dreams Anthony Joseph & Spasm Band - Rubber Orchestras Gregory Page - My True Love Bombay Bicycle Club - A Different Kind Of Fix Kubus & Rico - DMT De Dijk - Scherp De Zeis Laura Marling - A Creature I Don't Know Dale Watson - Sun Sessions Gregory Page - My True Love Dream Theater - A Dramatic Turn Of Events Drums - Portamento Wolves In The Throne Room - Celestial Lineage Fatoumata Diawara - Fatou Cant - Dreams Come True Thrice - Major/Minor John Paul Keith - Man That Time Forgot Clap Your Hands Say Yeah - Hysterical Machine Head - Unto The Locust Gotye - Making Mirrors Superheavy - Superheavy
War on Drugs - Slave Ambient
Een voortdenderende ritmesectie met iets hypnotiserends 4
Voordat Kurt Vile, van wie dit jaar het uitstekende Smoke Ring For My Halo verscheen, zelf platen ging maken, zat hij in The War On Drugs dat in 2008 Wagonwheel Blues uitbracht.Vile is bij wijze van vriendendienst nog in een paar liedjes op Slave Ambient te horen, maar de plaat is toch vooral het werk van Adam Granduciel. Hij trekt The War On Drugs naar een hoger plan. Zijn nasale stem doet aan de jonge, verbeten Bob Dylan denken, terwijl de muziek dreint en zuigt zoals neo-psychedelische bands als Spiritualized in hun beste dagen. Granduciel blijft vaak in een toonhoogte en tempo hangen, wat in het Your Love Is Calling My Name, met een voortdenderende ritmesectie, iets hypnotiserends heeft.The War On Drugs maakt geen klassieke rocksongs, maar laat de gitaren lekker dreinen zonder dat de liedjes naar een climax voeren. Die dreinen zonder dat het monotoon wordt, en Granduciel zingt met het hart op de tong.
(Recensie door Gijsbert Kamer de volkskrant)
Jonathan Wilson - Gentle Spirit
Gentle Spirit is niet alleen de naam van het solodebuut van songwriter, muzikant en producer Jonathan Wilson, maar is ook representatief voor het karakter van de artiest uit Noord-Carolina. Warme, soepele melodieën ingebed in lagen van snaarinstrumenten en wollige orgelmotieven begeleiden Wilsons eerlijke verhalen over verloren en gevonden menselijke waarden. Daarbij liggen in Wilsons muziek ook zijn Blue Ridge ervaringen en de atmosferische gitaren van Neil Young en Quicksilver Messenger Service verklonken.
Sterker nog, Gentle Spirit ligt overduidelijk in de lijn van muziek uit de laat jaren 60, begin jaren 70. Het is dan ook niet verrassend dat Wilson het album grotendeels opnam in de befaamde Laurel Canyon in Los Angeles. Met Gentle Spirit omarmt Jonathan Wilson de muzikale cultuur uit vroegere dagen en levert een unieke mix van folk, country, rock & roll en pop. Het album is gemixed door Wilson met Thom Monahan, bekend door zijn werk met artiesten als Vashti Bunyan, Devendra Banhart en Vetiver.
Wooden Shjips - West
Sinds het begin in 2006 is Wooden Shjips als een raket gegaan. Ze brachten singles uit bij de vleet en tal van albums die op het moment dat ze uitkwamen bijna altijd al weer achterliepen op de snelle ontwikkeling van de psychedelische spacerockers uit San Francisco. Eigenlijk is de nieuwe plaat "West" het eerste Wooden Shjips album dat barst van de ambitie en waar een echt releaseplan achter zit. Bovendien zitten ze nu heel logisch bij Thrill Jockey temidden van geestverwanten White Hills, Arbouretum en Trans Am. En voor het eerst heeft Wooden Shjips niet in hun eigen oefenruimte opgenomen maar in een goeie studio en dat hoor je er aan af. Phil Manley (Trans Am) produceerde het album en Sonic Boom (Spacemen 3) deed de mastering. De mythologie, romantiek en het idealisme van West-Amerika lopen als rode draad door de nummers. De stabiele ritmes denderen onverstoorbaar door, opgejaagd door dikke lagen distortion. Daar bovenop lopen slepende gitaarmelodielijnen. Een fijne mix van psychedelische muziek uit de sixties en seventies, een eclectisch Neil Young element, Velvet Underground, Can, Thirteenth Floor Elevators, The Family Dog en de spacey landerigheid van Spacemen 3. LP gelimiteerd op transparant vinyl
Eveneens binnen in week 31 t/m 35:
John Hiatt - Dirty Jeans & Mudslide Hymns Wooden Shjips - West Fion Regann - 100 Acres Of Sycamore Sly Stone - I'm Back Lenny Kravitz - Black & White America Stephen Malkmus - Mirror Traffic Tinariwen - Tassili Beirut - Rip Tide Roosbeef - Omdat Ik Dat Wil Ry Cooder - Pull Up Some Dust Red Hot Chili Peppers - I'm With You Travelling Band - Screaming Is Something Sixteen Horsepower - Yours Truly Upsessions - Below The Belt Jeffrey Foucault - Horse Latitudes Jonathan Wilson - Gentle Spirit Dennis Coffey - S.T Headcat - Walk The Walk, Talk The Talk Fruit Bats - Tripper Shantel - Kosher Nostra Tika - In A Cabin With I Break Horses - Hearts War On Drugs - Slave Ambient Jay Z & Kanye West - Watch The Throne Richmond Fontaine - High Country Jayhawks - Mockingbird Time Horrible Crowes - Elsie
Gillian Welch - Harrow & the Harvest (cd: nu uit)
Gillian Welch maakte tussen 1996 en 2003 vier platen die tot het mooiste behoren wat de Amerikaanse folk en country de afgelopen decennia heeft opgeleverd. Na Soul Journey, de minst goede van de vier, bleef het acht jaar stil. Haar schare bewonderaars begon steeds meer twijfels te krijgen of Welch' perfectionisme niet wat al te rigide was.En dan verschijnt tamelijk onverwacht The Harrow & The Harvest. Een plaat om ademloos uit te zitten. Zo mooi, zo puur, zo zuiver als er hierop door Welch gezongen en samen met haar man gespeeld wordt, hoor je het maar zelden.Het instrumentarium is teruggebracht tot gitaar, banjo, harmonica en 'handen en voeten'. Geen noot te veel in liedjes die beklemmen en ontroeren en die al meteen iets tijdloos uitademen.
Recensie door Gijsbert Kamer, gepubliceerd op 15-07-2011 in de volkskrant
V.A. - True Soul vol. 1 (cd/lpbox: nu uit)
Now Again Records komt met een prachtige serie, genaamd True Soul. Het materiaal komt uit de archieven van het befaamde Stax label en bevat uniek en nooit eerder uitgebracht soul en funk materiaal uit de jaren 60 en 70. Op de CD staan maarliefst 14 tracks, geremastered. De bonus DVD bevat footage van de True Soul Revue TV show. Dit alles verpakt in een prachtige hardcover digipack met een 56 pagina-tellend boekwerk erin. Volume 2 en een 4LP Boxset verschijnen later in augustus.
Shabazz Palaces - Black Up (cd/lp: nu uit)
"Black Up" is de volgende stap vooruit van Shabazz Palaces. Dit is luxury as understood by the modest. Alsof Bedouinen een kudde lastige beats in plaats van geiten in bedwang houden. In Seattle, dat wel, in plaats van in het Atlas Gebergte. Shabazz Palaces zijn vooruitstrevende denkers met een nostalgische inslag. "Black Up" is electromagnetische hip-hop. Shabaz Palaces is er niet op uit om de sound geraffineerd de nek om te draaien maar laten er juist hun eigen licht op schijnen....hard and clear. Bij Shabaz Palaces vergeleken is Tyler The Creator een fletse gimmick. Onverwacht genre op Sub Pop
Eveneens binnen in week 23 t/m 30:
Okkervil River - I Am Very Far Boris - Attention Please Boris - Heavy Rocks Brian Eno - Drums Between Bells Lamb - 5 Fink - Perfect Darkness Madeleine Peyroux - Standing On The Rooftop Okieson - Somee One N' Some Want Bon Iver - S.T. Digitalism - I Love You Dude Ty Segall - Goodbye Bread Alborosie - 2times Revolution Sepultura - Kairos Eddie Vedder - Ukulele Songs Depeche Mode - Remixes 2 Feelies - Here Before Randy Newman - Songbook Vol. 2 Johann Johannsson - Miner's Hymn Autopsy - Macabre Eternal Group Doueh - Zanya Jumma Amorphis - Beginning Of Times Joe Jackson - Live Music Marduk - Iron Dawn Shabazz Palaces - Black Up Off! - First Four Ep's Com Truise - Galactic Melt Unearth - Darkness In The Light Neil Young - A Treasure Washed Out - Within & Without Alvarius B. - Baroque Primitiva Mickey Newbury - An American Trilogy Blondie - Panic Of Girls Andre Manuel - Dollekamp Horrors - Skying
Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
Heerlijk loom luisterplaatje
Producer Danger Mouse houdt van afwisseling. Eerdere samenwerkingen waren die met rapper Cee-Lo Green in Gnarls Barkley en Shins-zanger James Mercer in Broken Bells. Minstens zo verrassend is de nieuwe plaat die hij met de Italiaanse componist Daniele Luppi maakte.
Rome klinkt als de soundtrack bij een niet bestaande film en lijkt beïnvloed door het werk van de meester in dat genre: Ennio Morricone.
Meer dan de helft van de korte, wat lieflijk dromerige stukken is instrumentaal. Maar waar er gezongen wordt, veer je pas echt op. Jack White (White Stripes, Raconteurs, Dead Weather) weet precies de juiste toon te halen in het bezwerende Two Against One, maar misschien nog verrassender zijn de liedjes die Norah Jones voor haar rekening neemt.
Ze zingt warm maar minder behaagziek dan op haar recente platen. Rome is een heerlijk loom luisterplaatje. Even origineel als meeslepend.
Door Gijsbert Kamer, volkskrant.nl
Jóhann Jóhannsson - The Miners' Hymns
Prachtige maar inktzwarte zwaarmoedigheid.
Niet echt het zonnetje in huis, deze man uit IJsland. Maar daar is de laatste jaren ook weinig aanleiding toe. De banken storten in en de vulkanen barsten uit. Een flink deel van de beroepsbevolking zit werkeloos thuis.
In de jaren tachtig gebeurde iets dergelijks in Engeland toen Thatcher tienduizenden mijnwerkers van hun baan beroofde door de verliesgevende mijnen te sluiten. Jóhann Jóhannsson is dan ook niet de eerste muzikant die het mijnwerkersleed in muzieknoten vangt. Het socialistische percussiecollectief Test Department ging hem in 1985 voor met het prachtige Shoulder to Shoulder.
Eiste op dat album een mijnwerkerskoor de hoofdrol voor zich op, tijdens The Miners' Hymns zetten vooral koperblazers de toon. Jóhannsson plaatste het zestienkoppige orkest in de kathedraal van Durham. De componist gaf hier vorig jaar twee concerten en keerde nu terug voor de cd-opnames.
The Miners' Hymns is in feite een soundtrack. De IJslandse componist werkte nauw samen met de Amerikaanse filmmaker Bill Morrison. Opvallend: een groot deel van de composities werd geschreven voordat Morrison überhaupt begonnen was met de film.
De titels van de zes lange composities doen denken aan vakbondsslogans uit die grimmige jaren tachtig. 'They Being Dead yet Speaketh', 'There Is No Safe Side but the Side of Truth' en 'The Cause of Labour Is the Hope of the World', dat soort werk.
Het zal dan ook niet als een verrassing komen dat The Miners' Hymns geen opgewekt album is geworden. Zelfs voor fans van de mistroostige muziek van Jóhannsson is het waarschijnlijk even slikken bij zoveel inktzwarte zwaarmoedigheid. Gebogen blazers slepen zich voort langs verlaten mijnschachten en verroeste kolenkarretjes, zuchtend en steunend over het lot dat hen trof.
Voeg daarbij een loeiend kerkorgel en de ingetogen elektronica van de IJslander en ieder feest komt subiet tot stilstand. Dit is muziek voor de zondagochtend, als de gordijnen nog dicht zijn en de stad nog slaapt. Intens, traag en prachtig
Tekst: René Passet www.kindamuzik.net
Eveneens binnen in week 18 t/m 22:
Hank Williams III - Hillbilly Joker Def P & Beatbusters - Hard Op Weg Kate Bush - Directer's Cut Amon Tobin - Isam David Sylvian - Died It With Wool Eddie Vedder - Ukelele Songs Kitty, Daisy & Lewis - Smoking In Heaven Arctic Monkeys - Suck It & See Tom Vek - Leisure Seizure Morbid Angel - Illud Divinum Insanus Battles - Gloss Drop Fucked Up - David Comes To Life Death Cab For Cutie - Codes + Keys Tyler The Creator - Goblin V.A. - Nigeria 70: Sweet Times Gavin Friday - Catholic Africa Hitech - 93 Million Miles Mercury Rev - Deserter's Songs Emmelou Harris - Hard Bargain Lightnin' Malcolm - Renegade I Am Oak - Oasem Anouk - To Get Her Together Thurston Moore - Demolished Thoughts Prodigy - Live World's On Fire Tim Knol - Days Anaal Nathrakh - Passion Miles Kane - Colour Of The Trap Seasick Steve - You Can't Teach An Old Dog New Tricks Pestilence - Doctrine Heather Nova - 300 Days At Sea Greg Brown - Freak Flag Amatorski - Tbc Rob - Funky Rob Way (Analog Africa) Arch Enemy - Khaos Legions Orchestre Poly Rhytmo - 1st Album Flogging Molly - Speed Of Darkness Alain Johannes - Spark (Qotsa)
Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part Two
Een rare plaat, maar wel een goeie
Het album Hot Sauce Committee werd door de drie Beastie Boys al in 2009 aangekondigd, maar toen werd bij Adam 'MCA' Yauch kanker ontdekt, en was alles plots onzeker.
Yauch herstelde en de Hot Sauce-sessies bleken zo productief dat nu eerst deel 2 van Hot Sauce Committee verschijnt. Deel 1 komt nog.
Is het album de 'rare plaat' die de New Yorkse hiphopveteranen ons beloofden? Wel in vergelijking met To The 5 Boroughs (2004). Waar die plaat kaal en back to basics was, pruttelt, fluit en stuitert dit eclectische werkstuk alle kanten op: het is net zo'n hoekige, bontgekleurde lappendeken als de albumhoes.
Het voorproefje Too Many Rappers (met Nas) staat erop, Make Some Noise is bijna zo geweldig als Intergalactic (1998) en dan is er nog een aangenaam geflipt uitstapje naar reggae met Santigold. Een rare plaat maar wel een heel goed en toch typisch Beastie Boys-album.
Door Menno Pot (volkskrant.nl)
Hauschka - Salon Des Amateurs
Foreign Landscapes, de vorige cd van Hauschka, is nog een half jaar uit, toch ligt er met Salon Des Amateurs alweer een nieuw album van deze wonderlijke Duitse pianist in de schappen. Blijkbaar loopt zijn emmer van creativiteit over en vindt hij gelukkig niet dat hij ons het resultaat hiervan moet onthouden. De twee albums verschillen ook bijna als dag en nacht van elkaar. Waar Foreign Landscapes heel ingetogen minimal was, dartelt Hauschka op Salon Des Amateurs als een dartel veulen door de wei. Het tempo zit er op deze nieuwe cd behoorlijk in en Hauschka mishandelt zijn piano's weer op liefdevolle wijze...
bron fileunder.nl
Psychic Paramount - II
Bij het New Yorkse Psychic Paramount zijn bas, drums en gitaar allemaal soloinstrument en alledrie even belangrijk. They make impact a state of being rather than a discrete event. De tracks draaien om decibellen, intensiteit, beweging, kleur en temperatuur. Als traag magma spreiden de songs zich uit. Dit is furieuze punk, extreme noise. Zombi, Acid Mothers Temple, Lightning Bolt, Boredoms. Op No Quarter.
Eveneens binnen in week 15 t/m 17:
Autechre - Ep's 1991-2002 Gorillaz - Fall Kode 9 & Space Ape - Black Sun Zita Swoon Group - Dancing With The Sound Pantha Du Prince - Version Of Black Noise Groundation - Gathering Of The Elders Emmylou Harris - Hard Bargain Steve Earle - I'll Never Get Out ... Fleet Foxes - Helplessness Blues Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part 2 2562 - Fever Orchestre Poly Rhythmo - Cotonou Club Easy Star All Stars - First Light Explosions In The Sky - Take Care, Take Care, Take Care Kraak & Smaak - Electric Hustle Raveonettes - Raven In The Grave Motorpsycho - Roadwork Vol4 Intrepid Skronk Pantha D' Prince - XI Versions Of Black Noise V.A. - Delta Swamp Rock Aux Raus - All Creeping Things Stopped Creeping Moddi - Florio Graphy Yuck - S.T.
Roy Santiago - Plays The Great Pretender
Liedjessmid Roy Santiago is terug. En hoe. Twee jaar na Mt. Ventoux, zijn laatste album vol gruizige intieme lo-fi liedjes over het verlies van zijn vader, is er The Great Pretender. Een plaat die bol staat van nieuwsgierigheid, relativering en nieuw geluk. Deze keer geen charmante huisvlijt, maar een vol studio- en bandgeluid. De eerder altijd prominent aanwezige melancholie heeft op The Great Pretender plaats gemaakt voor schitterende pop songs met ijzersterke melodieën en verassende wendingen. Alhoewel hij veel te jong is om het zelf meegemaakt te hebben lijkt Santiago beïnvloed te zijn door de golf aan klassieke popliedjesschrijvers van het legendarische Stiff Records label van de late jaren 70 met bv Nick Lowe, Wreckless Eric en The Pink Fairies. Getipt door dEUS-gitarist Mauro Pawlowski heeft Santiago The Great Pretender opgenomen bij Jezus, de studio van Pascal Deweze (Sukilove, Broken Glass Heroes, ex-Metal Molly) in Antwerpen. Het was een mooie kans om te werken met Vlaamse muzikanten die vroeger de platenkast van Santiago domineerden. Zo speelt Dave Schroyen (Millionaire) op drums. Verder krijgt Santiago hulp van Xavier Teerling (o.m. The Gospel), Sjors van der Meulen (The Kevin Costners), Tim van Delft (drummer De Staat), Lea, Chantal Acda, Milena Eva (Goslink). Als laatste heeft mixer Frans Hagenaars weer eens zeer mooi werk afgeleverd.
Eveneens binnen in week 12 t/m 14:
Alela Diane - Wild Divine Strokes - Angles Radiohead - King Of Limbs Orchestre Poly-Rythmo - Cotton Club The Kills - Blood Pressure Foo Fighters - Wasting Light Low - C'mon Raphael Saadiq - Stone Rollin' Moritz Von Oswalt - Horizontal Structures Fitz & The Tantrums - Pickin' Up The Pieces Peter, Bjorn & John - Gimme Some Noah & The Whale - Last Night On Earth Josh T. Pearson - Last Of The Country Blackfield - Welcome To My Dna Pains Of Being Pure Of Heart - Belong King Creoste & Jon Hopkins - Diamond Mine Psychic Paramount - Ii William Fitzsimmons - Gold In The Shadow Marike Jager - Here Comes The Night Bibio - Mind Bokeh Rotten Sound - Cursed Israel Nash Gripka - Barn Doors & Concrete ... Haushka - Salon Des Amateurs Jonathan Jeremiah - A Solitary Man Paul Simon - So Beautiful Or So What J-Rocc - Some Cold Rock Stuff Bill Callahan - Apocalypse Smith Westerns - Dye It Blond Antwerp Gipsy Ska Orkestra - I Lumia Mo Kher
De Kift - Brik
Je zou bijna vergeten hoe bijzonder het is
Ook het negende studioalbum van het Zaanse familiebedrijf De Kift is een boek, een geurige bundel van met verf gesteven jute, waarin liedteksten in vier talen zijn gebundeld: naast vertalingen in het Engels en Frans kent Brik Friestalige stukken, waarin leden van het gezelschap Tryater te horen zijn.
Na twee albums die vooral liedjesplaten waren, is Brik weer een Kift-conceptplaat: een verhaal met de gevallen Admiraal B. als hoofdfiguur.
Dat heeft voor- en nadelen. Het nadeel: de muziek staat in dienst van de vertelling, zodat een compact popliedje zo mooi als bijvoorbeeld Beguine ontbreekt. Het voordeel: een project als Brik laat horen hoe goed De Kift met sfeer en spanning uit de voeten kan. De muziek versnelt en vertraagt, zwelt aan, trekt zich terug, heeft het verhaal al in klank verteld, nog voor de woorden landen.
De vormgeving, de huisvlijt, de fanfarepunk , het is na 23 jaar allemaal zo vertrouwd dat je bijna zou vergeten hoe bijzonder het is.
Door Menno Pot (volkskrant.nl)
J. Mascis - Several Shades of Why
Met Dinosaur Jr drukt J. Mascis al bijna een kwart eeuw een duidelijk stempel op de indie-noise-rock. Dan hebben we het niet eens over Deep Wound, Gobblehoof, Velvet Monkeys, The Fog, Witch, Sleep Apple en al die andere Mascis projecten. Z'n laconieke gitaarstijl is uit duizenden herkenbaar en z'n zang altijd slepend en nonchalant. "Several Shades Of Why" is zijn eerste solo studioalbum. Een album van ongelofelijke schoonheid en met een verfijndheid die je niet meteen van Mascis verwacht. Vooral niet omdat bijna alle songs acoutisch zijn en er veel karakteristieke vrienden een partijtje meespelen: Kurt Vile, Sophie Trudeau (A Silver Mt Zion), Pall Jenkins (Black Heart Procession, 3 Mile Pilot), Ben Bridwell (Band Of Horses), Kevin Drew (Broken Social Scene) en vele anderen. Steeds in kleine groepjes muzikanten stuurde Mascis aan op Engelse folk of een singer / songwriter stijl a la West Coast. Het maakt op dit album niet uit wat het is, het blijft onmiskenbaar J. Mascis. Ten brilliant tunes that quietly grow and expand until they fill your brain with the purest pleasure.
Eveneens binnen in week 8 t/m 11:
Talib Kweli - Gutter Rainbow Bright Eyes - The People's Key Paulusma - Up On The Roof Lykke Li - Wounded Rhymes Ron Sexsmith - Longplayer Late Bloomer R.E.M - Collapse Into Now Selah Sue - S.T. Elbow - Build A Rocket Boys! De Staat - Machinery Children Of Bodum - Relentless Reckless Forever Kytecrash- S.T. Julia Stone - Memory Macfhine Dodos - No Color Earth - Angels Of Darkness, Demons Of Light Izegrim - Code Of Consequences Dropkick Murphys - Going Out In Style V.A. - Bossanova Beat Colin Stetson - New History Warfare Chain And The Gang - Music's Not For Eveyone Mitochondrion - Parasignosis Semiomime - From Memory Zo Moeilijk - Nieuwe Moves Marc Ribot - Silent Movies Beans - End It All Burzum - Fallen Beady Eye - Different Gear, Still Speeding Daniel Lohus - Hout Moet Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines Buddy Miller - Majestic Silver Strings Dodo's - No Color Alamo Race Track - Unicorn Loves Deer Crookes - Chasing After Ghosts Slim Cessna's Autoclub - Unentitled Rural Alberta Advantage - Departing Joe Bonamassa - Dust Bowl Unthanks - Last Howe Gelb - Alegrias
Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
(4AD / V2)
Dat Samuel Bean (aka Iron & Wine) niet vies is van westcoast-achtige meerstemmige koortjes liet hij ons al horen op The Shepherd's Dog, zijn vorige release uit 2007. Op dat album verraste hij ons bovendien met een meer gevarieerd instrumentarium: naast het bekende akoestische gitaarwerk hoorden we ineens trommels, toetsen en andere tierelantijnen. Het nieuwste kunststukje van de man met enorme baard, dat de prachtige titel Kiss Each Other Clean heeft meegekregen, gaat op de ingeslagen weg verder. De harmonieuze koortjes zijn nog steeds aanwezig, zelfs nadrukkelijker dan ooit. Zo nu en dan balanceren de verschillende zanglijntjes op het randje van catchy en kitscherig, zoals alleen The Bee Gees dat in hun beste (dan wel slechtste) dagen konden. Gelukkig weet Bean als een ware Philippe Petit zijn evenwicht te bewaren en blijkt dit wederom een erg geslaagd album te zijn. We wandelen in gestage tred van het ene prettige popnummer naar het andere. Want daarin onderscheidt deze plaat zich toch van haar voorgangers: alles klinkt nog wat gelikter en net wat poppier dan voorheen. Tracks als "Walking Far From Home", "Monkey's Uptown" en "Rabbit Will Run" vervelen niet snel en zouden het zomaar eens goed kunnen doen bij een groter publiek. Het grootste risico, en dat is een gevaar dat eigenlijk geldt voor het hele oeuvre van Iron & Wine, schuilt in het feit dat je als luisteraar door het lage, vaak lijzige tempo van de muziek in slaap gesust wordt. Alles lijkt op een gegeven moment emotieloos en afgevlakt te gaan klinken. Wanneer je voor de tiende keer zachtjes zingt dat "alles in het leven verschrikkelijk is" luistert niemand meer naar je hartenkreet. De oplossing lijkt gevonden te zijn in "Your Fake Name Is Good Enough For Me", het zeven minuten tellende sluitstuk van Kiss Each Other Clean, dat begint met een uptempo Afrikaans ritme zoals Vampire Weekend en Yeasayer dat gebruiken, maar halverwege verandert in een tranentrekkende lofzang aan een verloren liefde. Een ware apotheose van een prachtig album.
door: fileunder.nl
Eveneens binnen in week 6 t/m 7:
Low Anthem - Smart Flesh PJ Harvey - Let England Shake A Hawk & A Hacksaw - Cervantine Mogwai - Hardcore Will Never Die Drive By Truckers - Go Go Boots Gregory Page - Promise Of A Dream Twilight Singers - Dynamite Steps V.A. - Hear Me Howling Marianne Faithfull - Horses & High Heels Six Organs Of Admittance - Asleep On The Floodplan Low Anthem - Smart Flesh Deicide - To Hell With God Destruction - Day Of Reckoning Paulusma - Up On The Roof Happy Camper - S.T.
Charles Bradley - No Time For Dreaming
(Daptone / Rough Trade)
Een deep-soulveteraan die op zijn 62e met een plaat als No Time For Dreaming komt, dat is iets bijzonders. Een prachtige plaat die klinkt alsof de opnames plaatsvonden in de jaren zestig of vroege jaren zeventig (en net als in die goeie ouwe tijd net geen 45 minuten klokt) maakt het nog specialer. Maar het meest in het oog springt ongetwijfeld het feit dat deze, naar de naam Charles Bradley luisterende veteraan, debuteert met dit album. Zijn bio maakt er weinig woorden aan vuil: jaren werkte hij in wat je bij gebrek aan beter normale banen zou moeten noemen, om in zijn vrije tijd te zingen en her en der op te treden. Luisterend naar het fenomenale stemgeluid van Bradley geloof je er geen barst van. Hier is een zanger aan het woord die duidelijk geleefd heeft, maar tegelijkertijd een frasering en diepte heeft opgedaan dat hem van z'n lang zal z'n leven niet zomaar aangevlogen kan zijn. Een stem, opgedaan na jaren ervaring op podia en in studio s als Muscle Shoals, met helden als Solomon Burke als leermeester. Luister naar openingstrack en single "The World (Is Going Up In Flames)" en je weet dat het Charles Bradley menens is. Op een leeftjid dat de meeste mensen over hun pensioen gaan nadenken, begint het pas voor Bradley. Soulzanger extraordinaire. En debutant.
door: Dubbelmono fileunder.nl
Murder - Gospel of Man
Donker maar altijd troostrijk
Het optreden van het Kopenhaagse neo-folkduo Murder, vanavond in Het Paleis in Groningen, kon wel eens een van de ingetogen hoogtepunten van Eurosonic 2011 worden. StockholmSyndrome (2007) was al veelbelovend, maar de liedjes op Gospel OfMan zijn nog een flink stuk beter. De twee Denen Anders Mathiasen en Jacob Bellens schrijven liedjes waarin de geest van Nick Drake rondwaart, maar ook groepen als Lambchop en Tindersticks zijn nooit ver weg. Frontman Stuart Staples van laatst genoemde Engelse band gaf Murder al zijn zegen en die verdienen ze ook, getuige liedjes als Providence, Drawn In The Dirt en nog een handvol andere composities op deze beheerst gearrangeerde, mooi ingehouden gezongen, donkere maar altijd troostrijke plaat.
Door Menno Pot volkskrant.nl
Eveneens binnen in week 3 t/m 5:
Decemberist - King Is Dead Joan As Policewoman - Deep Field Cold War Kids - Mine Is Yours Iron&Wine - Kiss Each Other Clean Hercules Love Affair - Blue Songs Teitur - Let The Dog Drive Home Me&Stupid - In A Cabin With Akron Family - Cosmic Birth Luka Bloom - Dreams In America, 2 Meter Sessies Eighties Matchbox B-Line Disaster - Blood&Fire Dolorean - Unfazed Anna Calvi - S.T. Adele - 21 Krach - S.T. Lola Kite - Lights Crystal Fighters - Star Of Love White Lies - Ritual Daniel Martin Moore - In The Cool Of The Day Eefje De Visser - De Koek Dazzled Kid - Fire Needs Air Boef & De Gelogeerde Aap - Wij Zijn Social Distortion - Hard Times And Nursery Rhymes Kaizers Orchestra - Violeta Violeta Vol 1 Various - Far Out Spaced Oddyssy Wanda Jackson - The Party Ain t Over Amos Lee - Mission Bell James Blake - Jame Blake Various - 14 Tracks From Planet Mu Sidi Toure - Dahel Folk
Rumer - Seasons Of My Soul
Rumer heeft een stem uit duizenden * * * *
Onbegrijpelijk maar waar, een van de mooiere popplaten aan het eind van dit jaar zal hier pas in februari 2011 uitkomen.
Rumer, de 31-jarige zangeres zag haar debuutalbum al de Britse toptien in denderen, nadat de berichten over haar talenten er zelfs al hadden toe geleid dat ze op bezoek mocht bij Burt Bacharach.
Niet zo gek, want 'Seasons Of My Soul' had zo een productie van hem kunnen zijn. Fraaie arrangementen die voelen als een warme donzen deken en een stem uit duizenden.
Rumer heeft iets van zowel Karen Carpenter, Dusty Springfield en Dionne Warwick, maar blijft steeds volkomen zich zelf. Hooguit zou je wensen dat er eens een wat meer up-tempo nummer voorbij komt, maar mooi is het allemaal wel.
Door Gijsbert Kamer volkskrant.nl
Eveneens binnen in week 1 t/m 2:
Ray Davies - See My Friends Young Gods - Everybody Knows Nina Kinert - Red Fader Dream Triggerfinger - All This Dancing Around Bruce Springsteen - The Promise Group Doueh - Beatta Tarab Duffy - Endlessly Jimi Hendrix - Westcoast Seattle Boy Coral - Butterfly House (Acoustic) Cesaria Evora - Cesaria Evora &.... Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy Twin Shadow - Forget Buddy Guy - Living Proof Shackelton (Fabric) Girls - Broken Dreams Club Electric-Wizard - Black Masses Agnes Obel - Philharmonics Tradi-Mods vs Rockers - V.A. Daft Punk - Tron Legacy Cee Loo Green - Lady Killer Something Is Wrong - V.A. 7walkers - S.T. Wire - Red Barked Tree Decemberists - The King Is Dead DeWolff - Orchard/Lupine
Lucky Fonz III - Hoe Je Honing Maakt
Lucky Fonz kan zich meten met Koelewijn * * * *
Het vierde album van Lucky Fonz III is volledig Nederlandstalig geworden. Wie hem wel eens live heeft gezien, weet dat dit er altijd al ingezeten heeft, maar de plaat verrast toch omdat hij ook muzikaal anders is vormgegeven.
Hij klinkt met De Felle Kleuren (een drummer en een bassist) als een echt bandje en speelt vaak heerlijk onstuimige rock 'n' roll.
Vooral in de snelle liedjes als hij zelf elektrische gitaar speelt, zoals in 'Ik Ben Nog Altijd 16 Jaar' hoor je een nieuwe Lucky Fonz III. Zijn teksten over sullige jongens en onbereikbare meisjes mogen er ook wezen. Soms geestig, soms melancholiek maar altijd helder en origineel. Dit is een plaat die zich kan meten met een het betere werk van zowel Boudewijn de Groot als Peter Koelewijn.
Door Gijsbert Kamer volkskrant.nl
Tame Impala - Innerspeaker
Psychedelische popmuziek is van alle tijden, sinds The Beatles het genre in 1966 aan de wereld openbaarden met de geestverruimende geluidsexperimenten van het album Revolver. Een recente revival werd in gang gezet door groepen als MGMT en Black Mountain en bereikt een nieuwe graad van hipheid bij de jonge Australische groep Tame Impala, die onlangs al op Lowlands te zien was. De galmknop staat voluit open op hun debuut Innerspeaker en dat is in hun geval geen gimmick, maar een effectieve manier om de muziek naar een hoger plan te tillen. De zweverigheid van zwoele zang en vloeiende melodieën wordt gecompenseerd door aardse fuzzgitaren en stuwende ritmes in muziek die de psychedelische erfenis van Beatles, Pink Floyd en Stone Roses gretig omarmt. Sterke songs als het door mellotron voortgedreven Alter ego en het dromerige Solitude is bliss ontsnappen aan een naar de sixties lonkende pastiche door hun harmonische rijkdom en spannende opbouw. Wanneer Tame Impala in het nevelige Runway, houses, city, clouds de zeven-minutengrens overschrijdt, slagen ze er glansrijk in om deuren en ramen van de geest te openen.
JAN VOLLAARD nrc handelsblad
Eveneens binnen in week 40 t/m 43:
Zwartlicht - No Juju Antony And The Johnsons - Swanlights Gonjasufi - Calip's Tea Party Lucky Fonz III - Hoe Je Honing Maakt Sufjan Stevens - Age Of Adz Belle & Sebastian - Write About Love Walkmen - Lisbon Afrocubism - S.T Robert Wyatt - For The Ghost Within Orb Feat. David Gilmour - Metallic Spheres Kings Of Leon - Come Around Sundown Squarepusher - Shobaleader One: D'demonstrator Elvis Costello - National Ransom Dub Syndicate - Royal Variety Show Monstermagnet - Mastermind Brian Eno - Small Craft On A Milk Sea Brandon Flowers - Flamingo Oceansize - Selfpreserved While Bodies Float Up Ice Cube - I Am The West Green&Blue - Steve Bug & Chris Tietjen In The Mix James Holden - Dj Kicks MF Doom - Expektoration -Live- Surgeon - Fabric 53:Surgeon Leonard Cohen - Songs From The Road Eric Clapton - Clapton Bad Religion - Dissent Of Man Sinas - Intergalactic Freedom Solomon Burke & De Dijk - Hold On Tight Bob Dylan - Bootleg Series Vol 9 Joe Satriani - Black Swans And Wormhole Schradinova - India Lima Oscar Victor... Diggy Dex - Lange Nachten, Korte Dagen Easy Star Allstars - Dubber Side Of The Moon Selah Sue - Raggamuffin (ep)
Dylan LeBlanc - Paupersfield
Wie net in een nostalgische bui nog eens naar 'GP' van Gram Parsons heeft geluisterd, zal niet schrikken als hij daarna 'Paupersfield' opzet.
De gloeiende steelgitaar klinkt zoals een steel al een halve eeuw de countryartiesten verwarmt. En de stem, licht hees, smachtend en soms wat ijl, is de stem van een echte countryzanger.
Dylan Leblanc is pas twintig jaar. Hij komt uit Muscle Shoals, bekend van de gelijknamige studio. Maar zijn muziek klinkt eerder naar Houston of Nashville. Het schijnt dat zangeres Alele Diana hem bij Rough Trade heeft binnengeloodst. Dat zou mooi zijn: een leeftijdgenoot op weg helpen die uitblinkt in een heel ander genre.
Wie net in een nostalgische bui nog eens naar 'GP' van Gram Parsons heeft geluisterd, zal niet schrikken als hij daarna 'Paupersfield' opzet.
De gloeiende steelgitaar klinkt zoals een steel al een halve eeuw de countryartiesten verwarmt. En de stem, licht hees, smachtend en soms wat ijl, is de stem van een echte countryzanger.
Dylan Leblanc is pas twintig jaar. Hij komt uit Muscle Shoals, bekend van de gelijknamige studio. Maar zijn muziek klinkt eerder naar Houston of Nashville. Het schijnt dat zangeres Alele Diana hem bij Rough Trade heeft binnengeloodst. Dat zou mooi zijn: een leeftijdgenoot op weg helpen die uitblinkt in een heel ander genre.
Door ArieJan Korteweg volkskrant.nl
Peter Pan Speedrock - We Want Blood!
Peter Pan Speedrock draait er met We Want Blood! niet om heen. Het is drie jaar geleden dat Pursuit Until Capture verscheen en er is in die tussentijd helemaal niets gebeurd wat de rockwereld deed opwinden. Tijd dus voor rigoureuze maatregelen want de rock'n'roll moet weer worden zoals het ooit was bedoeld: een niets ontziende muzieksoort die angst doet inboezemen.
Dat het dit driekoppige speedrock'n'roll-monster menens is was al duidelijk in de eerder dit jaar uitgebrachte clip van Crank Up The Everything! (Denk aan een soort op hol geslagen Gorillaz on speed). We Want Blood! omvat de dertien geboden van de rock'n'roll, inclusief één cover van The Seatsniffers, waarin dieper wordt ingegaan op gevoelige onderwerpen als veelwijverij, overdadig alcoholgebruik en seksuele oerdriften, geserveerd op een bedje van monsterlijke killer riffs en beestachtig drumwerk. Jeroen Bakker
door Jeroen Bakker livexs.nl
Eveneens binnen in week 38 t/m 39:
V/A - Next Stop Soweto Vol3 Mogwai - Special Moves Disturbed - Asylum Volbeat - Beyond Hell/ Above Heaven Black Mountain - Wilderniss Heart Royksopp - Senior Vaselines - Sex With An X John Legend - Wake Up Swans - My Father Will Guide Me Peter Pan Speedrock - We Want Blood Patrick Watson - Just Another Ordinary Day Mark Ronson - Record Collection Aloe Blacc - Good Things Deerhunter - Halycon Digest Neil Young - Le Noise Zyklus - Biometry Neurosis - Enemy Of The Sun Black Angels - Phosphene Dream Crocodiles - Sleep Forever Dr Lektroluv - Live At Lowlonds How To Destroy Angels - S.T. Helmet - Seeing Eye Doy Black Country Communion - S.T. Lobi Traore - Rainy Season Blues Lea - Can I Come By? Junip - Fields Janelle Monae - Archandroid John Legend & The Roots - Wake Up
Ray LaMontagne - God Willin' & The Creek Don't Rise
Het oeuvre van de Amerikaanse troubadour Ray LaMontagne neemt per album een stevigere positie in binnen het popaanbod.
Dat hij prachtig kan zingen, met een raspende stem die zowel de jonge Joe Cocker als Otis Redding in herinnering roept, weten we al sinds zijn debuut 'Trouble' uit 2004. De platen die er met een pauze van twee jaar op volgden, maken steeds meer duidelijk dat hij ook muzikaal zichzelf steeds verder ontwikkelt. Behalve slepende ballads maakte hij zich ook de wat meer uitbundige soulmuziek eigen.
Op zijn vierde album komt alles mooi samen. Hij heeft de productie voor het eerst zelf ter hand genomen, wat ten koste ging van Ethan Johns, die zijn andere drie albums produceerde. Dat pakt goed uit. De plaat heeft een aangenaam spontaan live-gevoel, dat past bij het gegeven dat het album in vijf dagen bij LaMontagne thuis werd opgenomen, met zijn vaste live band maar zonder het drumwerk van Ethan Johns.
Het geluid is opnieuw traditioneel maar eenduidiger. De songs klinken broeierig met een slepende southern rock inslag. Maar het belangrijkste is dat LaMontagnes stem alle ruimte krijgt om te betoveren. 'God Willin & The Creek Don t Rise' is een prachtige blanke soulplaat en LaMontagnes beste sinds Trouble.
door Gijsbert Kamer volkskrant.nl
The Ex - Catch My Shoe
The Ex bestaat al meer dan dertig jaar en nog steeds zijn ze een factor van belang in de internationale punk-rock-impro wereld. Door uitstapjes te maken naar jazz en wereldmuziek zijn ze zich steeds blijven vernieuwen. Dit keer is er nog meer aan de hand. Medeoprichter GW Sok stapte anderhalf jaar geleden uit de band en werd vervangen door Arnold De Boer van onemanband Zea. Hij doet voorzichtige pogingen wat meer te zingen maar laat toch de ééndimensionale zangstijl van The Ex in tact. Het gaat op "Catch My Shoe" om dynamiek. Om een geoliede band die strak als één groot instrument wendt en keert en door de negen nieuwe songs manoeuvreert. De invloed van hun vrienden van Konono is nog duidelijker dan op "Turn", de vorige plaat. Vooral in de catchy gitaarriffs en de stuwende drums. The Ex heeft al een flink aantal spectaculaire albums gemaakt, maar nog niet eerder zat er zoveel variatie in de songs. Aanstekelijk, origineel, uniek, vechtlustig, toegewijd, pompend, hoekig, puntig, bezwerend, krachtig, swingend en noem maar op.
Eveneens binnen in week 32 t/m 37:
Promo - Stijlloos Dangermouse & Sparklehorse - Dark Night Of The Soul Interpol - S.T. Isobel Cambell & Marc Lanagan - Hawk Eels - Tomorrow Morning Venetian Snares - My So Called Life Underworld - Barking Grinderman - 2 Tokyo Ska Paradise Orchestra - Paradise Blue Roots Manuva - Duppy Writer Go Back To The Zoo - Benny Blisto Black Mountain - Wilderness Heart Lee Perry - Dub Plate Mixes '73-'79 V.A - Afrobeat Airways Dylan Leblanc- Paupers Field Stone Sour - Audio Secrecy Robert Plant - Band Of Joy Royksopp - Senior Skunk Anansie - Wonderlustre Antony & The Johnsons - Thank You For Your Love V.A. - Shouting Boots Cheik Lo - Jamm Black Label Society - Order Of The Black Dungen - Skit I Alt Lost In The Trees - All Alone In An Empty House KRS One - Meta Historical
